livanelinin sesi kulağımda
güneş küçüçük sarı-beyaz bir top olmuş,
uzakta..
kapıları çalıyor küçük bir kız
göze görünmüyor..
.........
kız çocuğu
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk...'
Nazım Hikmet Ran
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder