uefa gecesinde nasıl dışarıda kaldık?

bu hikayeyi yazmalıydık..

sefil galatasay o gece kupayı aldı,

bizse eğlenceli hikayelerimizden birini..

17 Mayıs 2000 gecesi…

doğan, ben, rami - sakarya

humen, ben, çiko - kutsal fizik çimleri

20:00

çetin emeçteki evdeyiz

rami, doğan, çağatay ve ben (1)

ispir yok, geceye de yokluğu damgasını vuracak

bundan henüz haberimiz yok…

galatasaray uefa final maçına çıkıyor (2)

ankara’nın göbeğinde, evdeki tvde trt çekmiyor

en yakın kahveye gidiyoruz

trt var, hava güzel ama

bir şeyler unuttuk ama farkında değiliz!

21:00

maç başlıyor

hayatımın en stresli iki buçuk saati geçiyor

iş uzatmalara, penaltılara kalıyor

her molada dışarı çıkıp bir kısa tur atıp geliyorum

penaltıların da hepsine bakamıyorum

bu takımı nereden tuttum ben?

çocukken kendim seçmiştim..

bir ara tuvalete kaçıyorum;

gözlük de tuvalete düşüyor;

hoş olmuyor tabii:(

neyse hakem hagi’yi atıyor, popesku da son penaltıyı..

bütün ülkeden hatta dünyadan toplu bir çığlık yükseliyor

nerede bu toprağın insanı varsa,

seviniyoruz..

çağatay bile mutlu (3);

bir daha hiçbir maça bu kadar çok sevinemeyeceğiz,

futbol seyretmekten, takım tutmaktan uzaklaşacağım.
yine de o gece avrupa ezikliği eşiğini aşıyoruz..

00:30

kutlamalara katılmaya kızılay’a gidiyoruz.

şehirde meydan olmadığı için (4)

mekan kızılay kavşağı ve daracık güven park

benim diş yine sızlamaya başlıyor (5)

zorla eve dönüyoruz,

bizimkiler hafif sitemliler bana.

01:30

GECE BAŞLIYOR

eve vardık

herkes maçını seyredip yatmış

gülümseyerek uyuyor

bizim de niyetimiz gün ışıyana kadar

muhabbeti çevirmek,

çiko’nun aslında ve kalpten arsenalspor taraftarı olmasına şaşırmamak,

gün doğarken

yandaki bakkala sütler gelince

parasını peşin bırakmak suretiyle (6)

taze taze içmek ve okulda dersler bitene kadar evde uyumak..

aylardan mayıs; sınav, final dönemi ama

aramızda pek ilgilenen yok takdir edersiniz

zira üniversitede ilk dört sene sürtülür,

ancak ve ancak son iki sene çalışılır..

dahası üstad rami 7’ye, büyük üstat doğan da 10 seneye tamamladı

hukuk fakültesini..

yasalar her sene değişince kaçırmak istemediler hiçbirini..

diplomayı hak etmek istediler zannımca

ANAHTAR YOK

eve vardığımızda

doğan’la ben ceplerimizi arıyoruz

bir yokluk hissi çarpıyor hafif şiddette,

anahtarlar yok.

ayıptır söylemesi kapı çelik kapı,

amatörlere anahtarsız açılacak gibi değil..

evin 3.sü “mustafa karlıova”

“ispir” olarak anılmakta

o da evde yok

arkadaşında kalıyor.

evi de uzakta değil

“birkaç sokak ileride”.

bu son 3 kelimenin anlamını daha sonra öğreneceğiz..

ispir’in konakladığı evi bilmiyoruz

bazı öngörülerimiz var..

doğan daha önceden gitmiş, (7)

evin sahibi de bana da evi uzaktan göstermişti..

SOKAK SOKAK

rami’yle doğan birkaç sokağı paralel taramaya başlıyor

baştan sonra sokakları yürüyüp

hangi apartman olacağına dair

temayül yoklaması yapıyorlar kendileri ve apartman sakinleri arasında..

gecenin 2si olduğu için tabii

millet evinde yatıyor

rami’yle doğan

“mustafa” diye bağırıyorlar her sokakta.

bundan sonuç çıkmayınca;

bazı apartmanların giriş katlarını yokluyorlar

kısa bir anket yapıyorlar (8)

tepki olmasın diye de

“aşağıda camı açık bir röno var, sizin mi ?” diyorlar.

3 sokağı taradıktan sonra

koca çetin emeç bulvarında camı açık röno’nun sahibini buluyorlar

ancak ispir’i bulamıyorlar, ve tabii anahtarı da..

rami’yle doğan bulamayınca

çiko’yla ben de katılıyoruz ispir ve konağını aramaya..

sokaklardan birinde bir ev gözüme çarpıyor,

arkadaşın uzaktan bana gösterdiğine benzetiyorum

apartmanın girişinde bakkal da var; diğerlerinden farklı olarak.

doğan eve önceden geldiği, yiyip içtiği, tetkik ettiği için soruyorum

“bu olabilir mi diyorum” doğan’a.

Gecenin akıllara kazınacak 1. cümlesini kuruyor,

“kesinlikle değil!”

böylece gidip sormuyoruz bile!

cevabın doğruluğunu güneş doğmadan öğrenemeyeceğiz..

03:00

HAKİMEVİ DENEMESİ

ispir’in kaldığı evi biz bulamadık

ama türk telekom yapabilir diyoruz

evin telefonunu bulursak ispir’i bulabiliriz, zira cep teli kapalı.

telefon kartı bulup yakındaki hakimevi’ne gidiyoruz

gece vakti, 4 öğrencinin telefon kartıyla giriş talebine olumlu bakıyorlar

rami bilinmeyen numaraları arıyor,

ispir’in arkadaşının numarasını çeşitli kombinasyonlarla bile bulamıyoruz.

bu arada dişim sızlıyor,

güneş doğana kadar geçmeyeceğini biliyorum

nöbetçi eczane yok yakında,

hakimevi’nde ağrı kesici de,

sanki diş ağrısını herhangi bir ilaç kesebilirmiş gibi..

AYIP OLMASIN

ispir’den umudu kesince

gecenin 3ünde dışarıdayız

ancak yakında, kavaklıdere’de oğuzhan’la barış’ın evi var

yarım saatte yürürüz

çiko’ya “oğuzhanlara gidelim, birkaç saat yatıp ispir uyanınca döneriz” diyorum.

çiko gecenin akıllara kazınacak 2. cümlesini kuruyor.

“gitmeyelim, bu saatte rahatsız etmeyelim”

“Ne rahatsızlığı” diyorum, “asıl biz rahatsızız, kaç saattir dışarıdayız. 2-3 saat salonda oturup gün ışıyınca çıkarız”.

ama nafile,

çiko’nun istemezük inadı tuttu mu şansımız yok…(9)

her daim kaldırdığı kazanı bu yeniçerinin başına geçirmek iyi olurdu ya,

buna da ancak ispir cesaret edebilir, onu da zaten bütün gece bulamadık.

04:00

MIZRAKLI MÜCADELE

taktiği değiştiriyoruz

anahtarı dışarıda değil içeride arıyoruz

evde iki anahtar var, yerleri de belli

gecenin dördünde giriş kattaki evin fizibilitesini etrafında dolanarak yapıyoruz

camlar demirli, ama pencereler açık.

anahtarların biri doğan’ın odasında, koltuğun üzerindeki pantolonda

diğer benim odada masanın üzerindeki pantolonda..

eğer ucu çivili ve uzun bir sopa olursa,

pencereden sokup pantolonları çekebiliriz..

ey okuyucu, sanma ki

“öyle de, gecenin 4ünde dikmen’de ucu çivili uzun bir sopa nerede olabilir! Dahası Dikmen’de var mıdır?”

sorusunu kendimize sormadık senin gibi.

sorduk ama zaten boşuz, bir arayalım diyoruz

buluyoruz!!! apartmanın arkasında varmış bir tane.

kim koymuştur, ne içindir bilinmez, anlaşılmaz!!!

elde sopayla pozisyon alıyoruz.

doğan sopayı tutuyor, pantolonu arıyor.

rami de doğan’ın omzuna çıkıyor,

odalar karanlık ve yukarıdan yön göstermek gerekiyor..

“sağa, yok sola” diyor

sonra yer değiştiriyorlar,

sopa rami’de, doğan rami’nin tepesinde.

anlaşamadılar yön konusunda,

hafif bir küfürlü bir yön bulma faslı yaşanıyor aralarında.

gecenin 4ünde birbirlerinin omzunda camdan içeri

sırayla sopa sokup yön tartışması çıkıyor:)

doğan’ın oda olmayınca, benim açık pencereyi deniyoruz

uzun sopa bir işe yaramıyor, pencere demirlerini aşamıyoruz.

gecenin 4ünde elde sopa, 4 kişi evi zorluyoruz.

her yer apartman, yan taraf hakimevi, sonrası polisevi..

kimse fark etmiyor, bir şey demiyor!

bense eve giremeyiz ama en azından polis gelir,

teslim oluruz kendi evimize zorla girmeye çalışmaktan.

karakolda bir ağrı kesici alırım diyorum.

polis uzakta değil, zira caddenin öteki yanı polis evi,

aşağısı da emniyet genel müdürlüğü..

04:30

CAMDAN DEĞİL KAPIDAN

uzun denemeler sonucunda
yılmadan devam ediyoruz.

zaten gecenin 4ünde başka işimiz de yok.

yine evin etrafını turluyoruz

balkon gözümüze takılıyor

giriş katı olduğu için,

balkon kapısı ve camlar demirli..

balkon kapısından girmeye karar veriyoruz

yazık ki iterek açılmıyor..

kırarak gireceğiz, önce demirlerini çıkaralım diyoruz..

ancak demirler göründüğünden daha sağlam,

o vakit 4 kişi birlikte asılıyoruz.

gecenin 4ünde Dikmen’in ortasında

hakimevine 100m, polisevine 200m uzakta!!

demirler çıkmıyor,

4 kişi dervişler gibi belirli bir ritim içinde

asılıyoruz, gidip geliyoruz..

nihayet demirler kopuyor balkon kapısından,

zira çiko artık duruma el koyuyor,

demiri söküyor,

yeniçerü çiko olmasa yapamazdık.

kapı demirleri tamam,

karşımızda balkon kapısı var,

altı tahta üstü cam.

ve gecenin akıllara kazınacak 3. cümlesini rami kuruyor

“kapının altını, tahtayı kıralım" diyor (10)

diğer üç kişi “camı kıralım" diyoruz.

zira, camı değiştirmek kolay, tahtayı kırınca kapı toptan değişecek.

neyse rami’yi ikna edip cama yöneliyoruz

ama gecenin 5’inde camı ses olmadan nasıl kıracağız,

kendi evimizin camı olsa da..

cama vurmak için tahta vs. bir şey gerekiyor.

yine apartmanın etrafında dolanıyoruz,

aradığımızı yine arka bahçede buluyoruz

geçen gün oynarken patlattığımız plastik top var.

doğan patlamış topu eline alıyor, cama vuruyor kırılmıyor

rami duruma el koyuyor, camı indiriyor aşağıya

gecenin 5’inde Dikmen’in ortasında öyle çok ses çıkıyor ki..

artık polisin gelmesini, nihayet teslim olmayı bekliyorum

telefon hakkı yerine 5 saattir sızlayan dişime bir ağrı kesici isteyeceğim.

eve giriyoruz nihayet

salona kuruluyoruz

gün ışıyana kadar sohbet..

sütçü geliyor yan bakkala,

parasını bırakıp sütlerimizi alıyoruz

ispir hakkında ileri geri konuşarak sütleri yudumluyoruz..

süt şişeleri onlarca bira şişesinin yanına diziliyor..

kırılan camlar mı?

günlük işleyişi çok doğrudan etkilemiyorsa,

öğrenci evlerinde bu tür sorunların üzerinde durulmaz..

kırık camlar televizyonun arkasında evin kullanılmayan alanındaydı,

taşınana kadar öyle kaldı.

dahası camı da ancak taşınırken yaptırdık

o vakit yaz akşamları, geceleri, sabahları

evimiz hep uzaktaki deniz kıyıları gibi

püfür püfürdü..

çağrıdeniz - temmuz 2009

(1) rami’nin asıl adı erhan, rami nereden çıktı? sorusunun cevabı şöyle: sene 1999, eryaman’daki evdeyiz. rami, doğan, ben üçümüz kalıyoruz. ben adımı “deniz” olarak değiştiriyorum, bundan sonra bana “deniz” diyin diyorum, erhan da bana “ramses” diyin o zaman diyor, doğan “benimki de şamil” olsun diyor. erhan, “ramses” kitapları serisinin hepsini okuyor o sıra. biz de "ramses olmaz, kral mısın bize diyoruz” ve ramses ismini daha bir halk insanı tadında, bu toprağın çocuğu olan “rami”ye çeviriyoruz.

.(2) o zamanlar hala takım tutuyoruz..

.(3) çiko normalde karşıtlıktan mutlu olur. adi fenerbostan’ı tutar, ama hep 3-0 yenildiği maçlara gider ya da gittiği maçlarda yenilir, aslında hep yeniliyordur..

.(4) padişah 4. melih’e gore şehir arabalar için. Once onlar için yollar açılıyor, hatta “refüj” adındaki yeşil alanlar bile arabalar için.. şehir kocaman bir yol ağı ve otopark, bizse yol kenarında, otopark içinde sıra sıra ve tedirgin yürümeye çalışan koyunlarız... diğer yandan sultan 2. Murat gelse de aynı, melihler muratlar geçici “sultanlık” kalıcı. zaten sorun birinin başa gelmesinde! kendi başlarımız neyimize yetmiyorsa, neyse yeri değil şimdilik uzatmayalım..ancak asıl mesele budur..

.(5) sanılmasın ki sadece o gece sızladı dişim, 2 sene sızladı ben korkudan gitmedim dişçiye, gidince de bayılıyordum zaten.

.(6) bu noktadaki osmanlı seferi söylemindeki dürüstlüğümüz, bir ay sonra rami’nin vurduğu voleyle sona erecekti.. bir gün evde para bitiyor, her gün gibi.. rami de üst bakkaldan depositosuz aldığımız süt şişelerini aşağı bakkala pazarlıyor.. kimin malını kime satıyoruz:)

.(7) yani doğan iki sokak ötedeki eve gitmiş, yemiş içmiş sohbet etmiş. Görmediği, bilmediği bir yer değil yani..

.(8) anket konusunda bilecik’te alan çalışması da yaptılar. Gece başlayan kamyon otostopu, bilecik meydanındaki anıtta dinlenme, “dersane öğrencilerinde gelecek kaygısı” konusunda anket doldurttular.. bu da başka bir hikayedir..

(9) çiko’nun inadı bizedir aslında. zira, okulda son iki senesini boyfriend ve sonrasında da husband olarak geçiren çiko eski günleri unutmuştur. Hatırlatmak gerekirse, ki gerekir:) Sene 1998, rami şenoba, çiko, doğan ile odtü-idare binasına doğru yürüyoruz. (eskiden işletme bölümü de bu binadayken buraya yürümenin bir hevesi de vardı ya, neyse)

rami ”hayatta benden daha zeki kadın tanımadım, tanımam” diyor, yeniçeri çiko da olanca güveniyle ve

önündeki boyfriend-husband kariyerinden habersiz halde “ben de tanımadım, tanımam” diyor.

(10) bu noktada rami’nin “tavşan kurban töreni” akla geliyor. Vaktiyle eryaman’daki evde Latif’in tavşanını kescem diye tutturmuştu. biz de, hevesi kırılmasın ve tavşan ölmesin diye “kesme ama kesiyormuş gibi yap” çözümünü önermiştik. tavşanı bahçeye çıkardık, rami makarna tenceresinin üzerine yatırdı, bıçağı tavşanın boynuna vurdu, doğan da şahit olarak yanına geçti. ben de fotoyu çektim. peki bu efsane foto nerede? bilmiyoruz, yıllarca aradık bulamadık. ama o an aklımızda hep..